همزمان، تعداد واحدهای مسکونی پیش‌بینی‌شده در پروانه‌های صادرشده با افت ۴۳.۵ درصدی، بیشترین کاهش را در میان شاخص‌های اصلی ثبت کرده و مجموع مساحت زیربنای ساختمان‌های دارای پروانه نیز ۳۶.۶ درصد کاهش یافته است. از آنجا که صدور پروانه ساختمانی نخستین گام آغاز پروژه‌های عمرانی و یکی از شاخص‌های پیش‌نگر عرضه مسکن محسوب می‌شود، ادامه این روند می‌تواند به کاهش ورود واحدهای جدید به بازار در سال‌های آینده منجر شود.

در تهران نیز توزیع ساخت‌وساز یکسان نبوده است. منطقه ۱۵ بیشترین تعداد پروانه ساختمانی را به خود اختصاص داده، در حالی که منطقه ۲۱ با وجود تعداد کمتر پروانه‌ها، به دلیل اجرای پروژه‌های بزرگ و بلندمرتبه، بیشترین تعداد واحدهای مسکونی پیش‌بینی‌شده را ثبت کرده است. این موضوع نشان می‌دهد تعداد پروانه‌ها به‌تنهایی معیار مناسبی برای سنجش حجم ساخت‌وساز نیست و مقیاس پروژه‌ها نیز اهمیت زیادی دارد.

بررسی روند فصلی صدور پروانه‌ها از سال ۱۴۰۰ تاکنون نیز نشان می‌دهد زمستان که معمولاً فصل اوج صدور مجوزهای ساختمانی است، در سال ۱۴۰۴ نتوانسته الگوی سال‌های گذشته را تکرار کند. کاهش شتاب ساخت‌وساز در این مقطع، می‌تواند یکی از نشانه‌های تداوم رکود در سمت عرضه بازار مسکن و محدودتر شدن ظرفیت تولید واحدهای جدید در سال‌های پیش‌رو باشد.